Informuje, że artykuł jest autorstwa znanego dębskiego historyka pana Jana Majszyka. Artykuł ten był drukowany w Gazetce Dębskiej.

\\"Ta wieś ku Dębemu należy ma grunta średnie, pola trojne, ma włók 6, na których siedzi kmieci 10, płacą z włóki czynsz gr.24.\\" Jest to najstarszy zapis o istnieniu tej miejscowości, zawarty w \\"Lustracji Województwa Mazowieckiego z 1565r.

Była zwana Wolą Dębską, Kobierna, Kobierno, by ostatecznie przyjąć nazwę Kobierne. Zamieszkiwały tę wieś w/g ksiąg urodzeń i zgonów przechowywanych w archiwum parafii w Mińsku Maz. w XVII i XVIII wieku następujące rody: Gańko, Fader, Paska, Skonieczny, Foryś, Warda, Niewęgłowski, Zdunik, Jackowicz, Cudny, Krzyżewska, Kacprzyk, Długowska, Karpiński, Majchrzyk. Jako ciekawostka - w księdze zgonów jest zapis, że jeden z Majchrzyków z Kobiernego - Klemens zmarł 23.09.1765r w wieku 105 lat i pochowany w Mińsku Maz. - był to zapewne najstarszy mieszkaniec naszej gminy. Z w/w do XIX w zamieszkały tylko rody Gańków i Jackiewiczów, przybyły nazwiska: Lipiak, Karwowski, Piotrkowicz, Wieczorek.

W latach czterdziestych postarano się, aby do Kobiernego dołączyć wieś Nowe Dębe. Ta wieś powstała w 1877r. kiedy majątek Dębe ulega licytacji (za udział dziedzica w powstaniu styczniowym) - kupuje go ród żydowski - Zysmana. Część majątku kupuje kolonista niemiecki - korny. Stąd część Kobiernego nazywają starsi mieszkańcy \\"Kornizną\\". Nowe Dębe miało dwa przysiółki - Kazimierzów i Adamówka, w której zamieszkiwał pan Korny. Był wzorowym gospodarzem, miał sad i zajmował się warzywnictwem. Założył tzw. \\"Ochronkę\\"- do której uczęszczały dzieci w okresie letnim, ucząc się czytać i pisać. Przed I wojną światową Nowe Dębe zostaje sprzedane. Adamówkę kupuje żyd Feldman, który buduje młyn motorowy, który w latach trzydziestych ulega spaleniu.

Przybyły i osiedliły się nowe rody - Zagańczyk, Tkacz, Kowalczyk, Raczyński, Przysowa, Bąk, Cacko, Sado, Leszczyński, Gałęzowski, Skolimowski, Matasek i inni.

Przez wieś przebiega szosa (dawny trakt), przy niej stała karczma \\"Pod Kobierną\\", a na przeciw kuźnia - dziś już tych budynków nie ma. Były świadkiem rozegranej jednej z bitew w Powstaniu Listopadowym. Tu dnia 18.02.1831 Wojsko Polskie cofając się ku Warszawie wyznaczyło dywizję Gen. Tomasza Łubieńskiego - aby opóźniał natarcie wojsk rosyjskich, którymi dowodził Książę Paweł Piotrowicz Łopuchin. Bitwa rozpoczęła się o godz. 11.00 - jak wspomina uczestnik tej bitwy por.Stanisław Jabłonowski - \\"Pierwszy raz bateria była w boju, a jednakowoż na silny ogień nieprzyjacielski z wielką korzyścią i nadzwyczajnym szczęściem odpowiadała. Pod naciskiem Rosjan - Lubieński musiał cofać się po łagodnych stokach ku wsi Dębe. Jedynym śladem po bitwie był krzyż drewniany po mogile, który przetrwał aż do lat sześćdziesiątych aż uległ czasowi. Mieszkańcy postawili żelazny-nowy. O ten krzyż stoczyli \\"bój\\" funkcjonariusze U.B. prowadząc energiczne śledztwo - kto \\"Go\\" postawił, przesłuchano okolicznych mieszkańców - sprawców nie wykryto, a byli nimi p. Wacław Wieczorek i p. Bronisław Sado. W dniu 17 sierpnia przez Kobierne gonili \\"bolszewika\\" żołnierze generała J.Hallera.

W 1939r. żołnierze Wołyńskiej Brygady Kawalerii 13 września - ruszyli do ataku na stanowiska niemieckie. Kilku ułanów legło na polach wioski. Kilka zabudowań uległo spaleniu w czasie walki. Trudno nie wspomnieć o mieszkańcach którzy brali udział w II wojnie światowej - między innymi o żołnierzach września, o ułanach braciach Karwowskich, Jackiewiczach, czy o żołnierzy 103 bat. p.Stanisławie Gańko, któremu było dane walczyć o sąsiednią wieś Rysie i Ostrów Kania, o żołnierzach z AK, o żołnierzach I i II Armii - Lipiaku i Karwowskim - którzy gdzieś polegli.

Tyle o przeszłości - Kobierne jest piękne mimo, że już nie ma ładnego jeziora i kobierskiej góry, że w strudze \\"Choszczówka\\" płynie zanieczyszczona woda - lecz zachowały się jeszcze częściowo górki piaskowe i las i gaj olszowy a z zabytków kapliczka (na jej krzyżu jest data 4 wrzesień 1904r.). Wioska liczy około 300 mieszkańców.